Yaprağın Öyküsü…

.............-Takvimden yaprak düşer
............zaman sarsılır-


tarihe bağdaş kuran şehir hüzünler haykırır
hangi darbeye gömülür gölgesi
hangi bağlaç ular yılları
âh! ... neyi çekip alsam deprem
yanar kuş ormanları


hangi pişmanlığın ardında
çağdaş kumkuma
mıhlanan zulüm
hırsın kıskacı
dinse/sökülse/çözülse


gücünü toplasan bir böcek etmez

her doğan ölmeye başlar
definler çoğaltan cinnetli nokta
suretini parçalar yalnızlığın


kim kurtarır hasretme ânında
ölümlerden hangisini alsa


ey sonsuzluk
özgürlüğün tadı ağzında çırpınmalı
........ zavallı aklım menzil yürüdükçe
.......hangi deliliğe kapılanmalı-


susuyor ayın şavkıması
döner/söner/yanar
hep ve hiç


hadi göğü de lanetleyelim
mavi etine neler gizliyor
hadi kovalım ağaçları
çöl sesli kuş yeşil ötüyor


tüm sınırlardan yasaklandım
ağzım ateşe alışkın
hangi yarda biterse bitsin aynı yoldayım


adının şiirleşmesi bundan
hadi çık gel bütün kapılardan


ey dudağını öpücükle boyayan
unutmasan yaşamazdın
..............-sanrılar arkacında toy çanları-



çağırdığında gürültü kopsun
bir mavi damar yansın olmadık yerde


kabuk değiştiren yaşam


yeminler koparsın ilâhi defterden
değirmende buğday çığlıkları
çalsın aynı ateşte tanrının ıslığını


âh! uykun bölünmüyorsa
dalganla çekil tuzunu bırakıp
boğulsun düşünde
sis kulesi/hayalet sesi


kurgan eşilsin
yudumlansın bozulan nektar
nefsine takılsın avucunda koşan çocuk


her kaktüs çölünü kalbinde taşımalı


ey zaman / ey çiçekli engerek!
tanrıyı yaratan yok edecek elbet


-elbet aşk da bizden bir şeyler öğrenecek-

Filiz Bedük